بشر جایزست خطا کند اما حق ندارد در حق جفا کند

      افراد زیادی به چند اشتباه وخطا که از روی جوانی و  

عدم شناخت از انها سر میزند تا اخر عمر خود را سرزنش 

میکنند واین سرزنش ها چه سود 

چه خوب است با افکار روشن سیاه چاله های ذهنمان را 

به کهکشانی از نور تبدیل کنیم

که غیر ازاین مهم خود  اسیب میبینم وهم دیگرانی

که اطراف ما هستند

      تنها صداست که می ماند

     وقتی این قطعه از ذهن سرکش فروغ میگذشت هیچگاه

     گمان نمی برد روزی پس از ان روز ها صدا هم نخواهد ماند

                                          متاسفانه

    در جامعه ما موسیقی یکی از مهمترین نیازهای روحی بشر

    بی ارزش وکم اهمیت جلوه داده میشود

                                           و

   کسانی هم که ذوقی یا استعدادی داشته باشند بخاطر

   مشکلات و مسایل مختلف  یا بی خیال میشوند ویا اینکه

    مجبور به ترک وطن ورفتن به بلاد غربت هستندتا حداقل

    دست به کاری زده باشند  ودر دام افراد سو دجو باید به

    هر سبک ومدلی وتیپی تن در بدهند ووجهه ایرانی پسند 

    خود را به زیر سوال ببرند  ای کاش از این خود فریبی بیرون

            بیایم فرزندان وطن را زیر سایه خود رشد بدهیم  

   که ایندگان مابرای لحظات دلتنگیشان زمزمه هایی داشته باشد

   نه اینکه این خلا را با زمزمه های فرنگی پر کنند

                                وصدایی نماند

        حالا تو خوابی ومن بیدارم

        شب که بگذره روز میاد تو

            بیداری ومن  هنوز

                                           چشم انتظارم

برای این همه دلتنگی باید کاری کرد

 بعد از این شب زنده داری وبیداری باید فکر به

فردایی کرد 

این همه ویرانی بس است 

        انتظار وانتظار عبث است  

    قصه نیلوفر خشکیده بس است

برای روییدن فکر بر جویباری کرد