عجب رسمی رسم دنیا یه روز میایم روبروی همهمه یه روز میریم

روزی که که پر از غمه

چه کسی جای خالی ما رو پر میکنه

این جاهای پا که بعد ما میمونه

بعضی جای پا ها رو هیچ چیز از بین نمیتونه ببره