خداوند دنیا را آفرید از عشق وزیبایی و امید

از دشت های سبز واسمان ابی وهزار نقطه امید

این همه اعجاز ودلپذیری

اما چه فایده ادمی همیشه به نقطه های کور

می اندیشد

حسد کینه نفرت خشم و ............

این همه زیبایی گم است برای انسان عصیان گر